فاصله‌ی اجتماعی، حق ویژه‌ای است: این عقیده را باید کشت که این ویروس، قاتل فرصت برابر است

چارلز ام بلو، نیویورک تایمز، ۵ آپریل ۲۰۲۰، مترجم: شایسته مدنی، ۸۹۷ کلمه

مردم دوست دارند بگویند کروناویروس ملاحظه‌ی هیچ نژاد، طبقه یا کشوری را نمی‌کند و کووید ۱۹ بی‌خرد بوده و قادر است هرکسی را آلوده کند. به لحاظ نظری این درست است، اما در عمل و در دنیای واقعی، این ویروس مانند دیگران عمل می‌کند، مانند موشک گرمایاب، فریادزنان به‌سوی آسیب‌پذیرترین افراد جامعه می‌رود. این اتفاق می‌افتد نه به این دلیل که ترجیحش آن‌هاست، بلکه به این دلیل که آن‌ها بیشتر در معرض خطر، شکننده‌تر و بیمارتر هستند. بخش آسیب‌پذیر هر جامعه‌ای از کشور به کشور متفاوت است اما در امریکا این آسیب‌پذیری دقیقاً با نژاد و فقر درگیر است.

شواهد اولیه در شهرها و ایالت‌ها نشان می‌دهد که سیاه‌پوستان به شیوه‌های مخرب و بدون تناسب تحت‌تأثیر این ویروس قرار دارند. به گزارش پروپابلیکا، در ایالت میلواکی، از صبح جمعه ۸۱ درصد از مرگ و میرها از بین سیاه‌پوست بوده است در حالیکه سیاه‌پوستان تنها ۲۶ درصد از جمعیت این ایالت را تشکیل می‌دهند. شبکه‌ی رادیویی شیکاگو یکشنبه گزارش داد که «۷۰ درصد از مرگ و میر کووید ۱۹ از سیاه‌پوستان بوده است.» و در مورد شهرستان کوک خاطرنشان کرد: «در حالیکه ساکنان سیاه‌پوست این ایالت تنها ۲۳ درصد از جمعیت آن را تشکیل می‌دهند، فوت‌شدگان بابت کووید ۱۹، ۵۸ درصد هستند.» هفته‌ی گذشته دیترویت نیوز گزارش داد: «دستکم ۴۰ درصد کسانی که در میشیگان با این ویروس جدید مرده‌اند از سیاه‌پوستان هستند، درصدی که بسیار بیشتر از نسبت جمعیت آفریقایی-امریکایی تبار این منطقه و ایالت دیترویت است.»

 اگر این الگو در سایر شهرها و ایالت‌ها نیز درست باشد، این ویروس می‌تواند تأثیر فاجعه‌آمیزی بر افراد سیاه‌پوست کشور داشته باشد. در حالی که ما هنوز شاهد پوشش خبری گسترده یا واکنش دولت ملی نیستیم که صرفاً تمرکزش بر این نابرابری نژادی باشد. بسیاری از ایالت‌ها حتی اطلاعات خاص نژادی درباره‌ی مرگ و میر منتشر نشده است. دولت فدرال نیز چنین نبوده است.

تا حدودی به همین دلیل ما با اطلاعات غلط گمراه‌کننده و کشنده روبرو هستیم. این ادعا که این بیماریِ ثروتمندان است یا بیماریِ تعطیلات بهاری است یا به قول رئیس‌جهور ترامپ، «ویروس چینی» است را باید کنار بگذاریم. این عقیده که ویروس قاتل فرصت برابر است، خودش باید کشته شود. و باید این پیام سنگ‌دلانه که بهترین دفاع ما در برابر این بیماری است و هر کدام از ما می‌توانیم آن را کنترل کنیم، به کار ببندیم: فقط خانه بمانیم و فاصله‌ی اجتماعی را حفظ کنیم.

ماه گذشته در گزارش مؤسسه سیاست اقتصادی آمده است، «از هر پنج کارگر سیاه‌پوست، یک نفر و تقریباً از هر شش کارگر آمریکای لاتین یک نفر قادر است دورکاری کند.» در همین گزارش آمده است که «تنها ۲/۹ درصد از کارگران پایین‌ترین چارک می‌توانند تلفنی کار کنند، در حالیکه ۵/۶۱ درصد از کارگران بالاترین چارک قادر به کار تلفنی هستند.» اگر برای گذران زندگی با افراد در تماس هستید، اگر از کودکان یا سالمندان نگهداری می‌کنید، اگر مو اصلاح می‌کنید، اگر خانه تمیز می‌کنید یا برای دیگران غذا می‌پزید، اگر رانندگی می‌کنید یا کار ساختمانی انجام می‌دهید، نمی‌توانید دورکاری کنید.

ماندن در خانه، یک حق ویژه است. فاصله‌ی اجتماعی یک حق ویژه است. کسانی که نمی‌توانند از این حق ویژه استفاده کنند بین دو انتخاب وحشتناک قرار دارند: خانه بمانند و خطر گرسنگی را به جان بخرند یا بیرون بروند و خطر آلودگی را بپذیرند. این چیزی نیست که فقط در امریکا اتفاق بیفتد، بلکه بین افراد فقیر سراسر جهان رخ می‌دهد، از دهلی نو تا نیومکزیکو. وقتی آن‌ها سر کار می‌روند، اغلب از وسایل حمل و نقل شلوغ استفاده می‌کنند، چرا که کارگران با دستمزد پایین نمی‌توانند ماشین شخصی داشته باشند یا با تاکسی تلفنی تماس جابجا شوند.

این زندگی کارگران فقیر یا کسانی است که کمی بالاتر از خط فقر هستند و هنوز در حال تلاش هستند. تمامی مباحث حول و حوش این ویروس با نخبه‌گرایی اقتصادی لکه‌دار شده است. در تفسیر رسانه‌های جمعی درباره‌ی تصاویر اتوبوس‌های پرازدحام و کارگران بیرون‌بر رستوران‌ها، افراد بابت اینکه خارج از خانه هستند توبیخ می‌شوند، اما بسیاری از کسانی که این سرزنش‌ها را انجام می‌دهند داخل خانه‌های گرم و نرمشان با غذا و پول کافی نشسته‌اند.

مردم نمی‌توانند با آنچه در این کشور واقعاً فقر نامیده می‌شود همدردی کنند، زندگی در فضاهای بسیار کوچک با تعداد نفرات زیاد، کمبود پول برای خرید غذا برای طولانی مدت یا نبود فضای کافی برای نگهداری غذا حتی اگر بتوانند تهیه کنند. مردم نمی‌دانند زندگی در برهوت غذایی چیست، جایی که میوه و سبزیجات تازه در دسترس نیست و هله هوله و غذاهای کم‌کیفیت ارزان به وفور وجود دارد. مردم سریع به افرادی که در رستوران‌های فست‌فود محلی تجمع می‌کنند تا چیزی بخورند، انتقاد می‌کنند. همه که نمی‌توانند از سوپرمارکت‌های آنلاین خرید کنند یا تلفنی غذا سفارش بدهند.

علاوه بر این، در کشورهایی که جمعیت سیاه‌پوستان بسیار زیاد است و همیشه احساس می‌کنند در معرض خطر هستند، وجود یک عامل دیگر، هراس چندانی ایجاد نمی‌کند. وحشت‌زدگی حق ویژه‌ی کسانی است که ندرتاً آن را تجربه می‌کنند.

من صمیمانه کسانی را که می‌توانند در خانه بمانند را تحسین می‌کنم، اما به این موضوع نیز واقفم کسانی هستند که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند در خانه بمانند و این صرفاً بی‌توجهی آسیب‌زا نسبت به نفع همگانی نیست. اگر در برج عاج خود پناه گرفته‌اید، یا حتی اگر بیغوله‌ی راحت یا آپارتمان کوچکی دارید و تنها دغدغه‌ی شما حوصله سر رفتن و خوردن غذاهای مانده است، لطفاً از فحاشی به کسانی که برای زنده ماندن دست و پا می‌زنند، دست بردارید.

چارلز بلو، ۵ آپریل ۲۰۲۰، نیویورک تایمزhttps://www.nytimes.com/2020/04/05/opinion/coronavirus-social-distancing.html?action=click&module=Opinion&pgtype=Homepage

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *