ممکن است دموکراسی امریکایی در حال مرگ باشد

پل کروگمن، نیویورک تایمز، ۹ آپریکل ۲۰۲۰، مترجم: شایسته مدنی، ۱۰۲۶ کلمه

توضیح مترجم: پل رابین کروگمن اقتصاددان، مقاله‌نویس، نویسنده و روشنفکر اهل آمریکا است. او در سال ۲۰۰۸ میلادی به خاطر تلاش‌هایش در زمینه تجزیه و تحلیل چگونگی تأثیر مقیاس‌های اقتصادی بر الگوهای تجاری و مکان انجام فعالیت‌های اقتصادی مفتخر به دریافت جایزه نوبل اقتصاد گردید. کروگمن از سال ۲۰۰۰ برای نیویورک تایمز قلم می‌زند.

اگر از کووید ۱۹ و عواقب اقتصادی آن نهراسیده‌اید، بی‌توجهی کرده‌اید. حتی اگر فاصله‌ی اجتماعی شیوع بیماری را کم کند، قطعاً ده‌ها هزار امریکایی طی چند ماه آینده خواهند مرد (و مطمئناً آمارهای رسمی تعداد تلفات واقعی را کم نشان می‌دهد). و محدودیت فعالیت اقتصادی برای دستیابی به فاصله اجتماعی -همان اقتصادی که پیش از این گفتم از نظر پزشکی معادل در کما بودن است-  باعث شده تا تقریباً ۱۷ میلیون مطالبه‌ی جدید برای بیمه بیکاری طی سه هفته‌ی اخیر به وجود بیاید و باز تقریباً مطمئن هستم تعداد واقعی کسانی که شغلشان را از دست داده‌اند کتمان می‌شود.

اما ترسناک‌ترین خبر هفته‌ی گذشته، مسائل اقتصادی یا همه‌گیری بیماری نبود؛ بلکه انتخابات مضحک ویسکانسین بود که در آن دیوان عالی کشور در حالی که موظف بود علی‌رغم خطراتی برای سلامتی، رأی‌گیری حضوری انجام دهد، اما بسیاری از کسانی که درخواست برگه‌های رأی غیابی داشتند، هرگز آن را دریافت نکردند.  

چرا اینقدر ترسناک بود؟ زیرا نشان می‌دهد آن امریکایی که ما می‌شناسیم ممکن است برای مدت طولانی باقی نماند. بیماری همه‌گیر سرانجام به پایان خواهد رسید، اقتصاد بالاخره ترمیم خواهد شد. اما دموکراسی اگر یکبار از دست برود، هرگز بازنمی‌گردد. و ما بیش از آنچه مردم بفهمند به از دست دادن دموکراسی نزدیک شده‌ایم. اگر می‌خواهید بدانید دموکراسی مدرن چگونه ممکن است بمیرد، به وقایع اروپا نگاه کنید، به‌ویژه به مجارستان در ده سال گذشته.

آنچه در مجارستان از ابتدای سال ۲۰۱۱ رخ داد این بود که فیدس[۱]، حزب ملی‌گرای سفیدپوست حاکم بر کشور از موقعیت خود برای تقلب در انتخابات استفاده و عملاً حکومت را دائمی کرد. این حزب برای تحکیم بیشتر موقعیتش، از قدرت سیاسی استفاده کرد و به کسب و کارهایی که با او همراه بودند امتیاز داد و منتقدین را مجازات کرد و به سمت سرکوب رسانه‌های خبری مستقل حرکت کرد.

تا همین اواخر به‌نظر می‌رسید ممکن است ویکتور اوربان[۲]، دیکتاتور کنونی مجارستان، با اقتدارگرایی ضعیف از کار بایستد، اما او بر رژیمی ریاست می‌کند که برخی از اشکال ظاهری دموکراسی را حفظ کرده است، جناح مخالف را بدون اینکه واقعاً انتقاد غیرقانونی کرده باشد، خنثی و مجازات می‌کند. اما دولت او اکنون کروناویروس را دستاویزی قرار داده است تا حتی ظاهر دولت مشروطه را نیز کنار بگذارد و به اوربان قدرت فرمان‌دهی می‌دهد.

اگر می‌گویید که اتفاق مشابهی نمی‌تواند در اینجا رخ دهد، باید بگویم که خیلی خوش‌خیال هستید. در واقع قبلاً اتفاق افتاده است، به خصوص در سطح ایالت. ویسکانسین در راه رسیدن به مجارستان است، همانطور که جمهوری‌خواهان در پی حفظ دائمی قدرت هستند.

ماجرا از این قرار است که: در سال ۲۰۱۸، حوزه‌ی انتخابیه‌ی ویسکانسین قویاً به دموکرات‌ها رأی داد. رأی‌دهندگان فرماندار دموکرات را انتخاب کردند و ۵۳ درصد از حمایتشان را به کاندیداهای دموکرات در مجلس ایالتی دادند. اما حوزه‌ی انتخاباتی ایالت کاملاً دستکاری شد و علی‌رغم اکثریت آراء عمومی، دموکرات‌ها فقط ۳۶ درصد از کرسی‌های مجلس را به دست آوردند.

و جمهوری‌خواهان نه تنها برای دستیابی به برخی توافقات با فرماندار منتخب تلاشی نکردند، بلکه به شدت او را تضعیف کرده و عملاً قدرت او در دفترش را کاهش دادند. سپس انتخابات سه‌شنبه[۳] رسید. در مواقع عادی بیشترین توجه متمرکز بر انتخابات اولیه‌ی دموکرات‌ها بود -هرچند وقتی برنی سندرز فعالیت خود را به حالت تعلیق درآورد، به موضوع قابل بحثی تبدیل شد. اما کرسی دیوان عالی ایالتی نیز در معرض خطر بود.

با این حال ویسکانسین مانند بسیاری از شهرها تحت فرمان «در خانه بمانیم» است. پس چرا قانون‌گذاران جمهوری‌خواه که به دست‌نشانده‌های جمهوری‌خواه در دیوان عالی کشور دلگرم هستند، به برگزاری انتخابات اصرار داشتند، گویی که وضعیت عادی است؟ پاسخ این است که تعطیلی دولت تأثیر بسیار جدی بر رأی‌دهی در ناحیه‌های شهری وابسته به دموکرات دارد، جایی که اکثریت حوزه‌های انتخاباتی در مقایسه با روستاها یا حومه‌های شهری بسته بود. بنابراین دولت جمهوری‌خواه آشکارا در حال سوءاستفاده از بیماری همه‌گیر برای از بین بردن حق رأی کسانی بود که احتمالاً علیه خودش رأی می‌دادند.

به طور خلاصه آنچه در ویسکانسین دیدیم این بود که یک حزب ایالتی هر کاری لازم باشد انجام می‌دهد تا قدرت را در دست بگیرد حتی اگر اکثریت رأی‌دهندگان کنار بکشند و البته جناح طرفدار در دیوان عالی کشور از تلاش‌هایش حمایت می‌کند. دونالد ترامپ طبق معمول قسمت خاموش ماجرا را با صدای بلند بیان کرد: اگر رأی‌گیری زودهنگام و رأی‌گیری از طریق ایمیل را گسترش دهیم، «شما هرگز یک جمهوری‌خواه دیگر در این کشور انتخاب نخواهید کرد.»

آیا کسی واقعاً تردید دارد که اتفاق مشابهی می‌تواند خیلی زود در سطح ملی بیفتد؟ در ماه نوامبر احتمال زیادی وجود دارد که ترامپ به لطف سرکوب گسترده رأی‌دهندگان، موفق به کسب پیروزی در کالج انتخاباتی شود. حتی اگر او به شکل سالم برنده‌ی انتخابات شود، آنچه دیده‌ایم نشان می‌دهد از دور دوم استفاده خواهد کرد تا هرکسی که به عنوان دشمن داخلی می‌بیند مجازات کند و حزبش در این مسیر از او حمایت خواهد کرد. این یعنی امریکا به طور کامل به مجارستان تبدیل می‌شود.

اگر ترامپ انتخابات را ببازد چه خواهد شد؟ می‌دانید که چه خواهد کرد: ادعا می‌کند که پیروزی جو بایدن[۴] تقلب انتخاباتی بوده و میلیون‌ها مهاجر غیرقانونی رأی یا چیزی شبیه به آن را در صندوق انداخته‌اند. آیا حزب جمهوری‌خواه یا شاید مهمتر از آن فاکس نیوز از امتناع او برای پذیرش واقعیت پشتیبانی خواهد کرد؟ شما چه فکر می‌کنید؟ به همین دلیل آنچه در ویسکانسین اتفاق افتاد بیشتر از بیماری و افسردگی مرا می‌ترساند. این نشان می‌دهد یکی از دو حزب بزرگ ما به دموکراسی اعتقاد ندارد. اقتدارگرایی احتمالاً همین گوشه و کنار است.


[۱] Fidesz (اتحاد ملی مجار)

[۲] Viktor Orban

[۳]  سه شنبهٔ بزرگ در ایالات متحده به سه شنبه‌ای در ماهِ فوریه یا مارسِ سالی که انتخابات ریاست جمهوری در آن برگزار خواهد شد، گفته می‌شود. سه شنبه‌ای که در آن انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا برگزار می‌شود و ایالاتِ بزرگ اقدام به دادنِ رأی اولیه درون‌حزبی به نامزدها می‌کنند.

[۴] Joe Biden

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *